บทที่ 52 52 แค่มีเธอก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

"อื้อออ ไอริส" คนป่วยที่นอนอยู่หลายชั่วโมงแล้ว พอตื่นขึ้นมาจิตใต้สำนึก ก็คิดถึงแค่อริสาคนเดียว 

"ตื่นแล้วเหรอคะ"

"คิดถึงจังเลย" เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อน

"หิวไหมคะ"

"หิว"

"งั้นริสเตรียมอาหารให้สักครู่นะคะ"

"พี่ไม่ได้หิวข้าว"

"พี่คีย์" 

"มาให้กอดหน่อย"

แล้วเธอก็เดินเข้าไปหาเขา พร้อมกับปล่อยให้เข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ